ΑΕΚ: Η επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, ο ασταμάτητος Γιόβιτς και τα σημεία κλειδιά
Η Ένωση βρήκε ξανά την ταυτότητα της, με τον Γιόβιτς να «χτυπάει» τετράκις και τον Νίκολιτς να την καθοδηγεί μαεστρικά από τον πάγκο.
Την προηγούμενη βδομάδα από αυτό εδώ το blog, είχαμε αναφέρει ότι, η ΑΕΚ πρέπει να δείξει χαρακτήρα και να επανέλθει στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις για να πάρει την νίκη κόντρα στον Παναθηναϊκό, ώστε να συνεχίσει να είναι στους διεκδικητές του τίτλου. Η ομάδα του Νίκολιτς όχι άπλα το έκανε, αλλά διέλυσε τους φιλοξενούμενους με σούπερ Γιόβιτς (7 γκολ σε 2 ματς με αντίπαλο το «τριφύλλι») ενώ είχε την υπεροχή σε όλα τα σημεία που έκριναν τελικά την αναμέτρηση.
Η απαραίτητη αντίδραση και ο Γιόβιτς που αφηνιάζει με τα πράσινα
Η Ένωση δεν είχε μπει καλά στην χρονιά και έψαχνε μια νίκη και μια καλή εμφάνιση που θα άλλαζε την ψυχολογία της ομάδας και θα την έφερνε ξανά εκεί που ήταν στο τέλος του 2025.
Ο Παναθηναϊκός αν και στο πρώτο ημίχρονο είχε την κατοχή και τις προϋποθέσεις για κάτι καλύτερο, τελικά αποδείχθηκε ο πιο κατάλληλος αντίπαλος ώστε να πάρει αυτό που ήθελε η ΑΕΚ από το ντέρμπι.
Με έναν Γιόβιτς που έφτασε τα ΕΠΤΑ γκολ σε δύο ματς απέναντι στους «πράσινους» να την οδηγεί κάνοντας την μισή φάση γκολ και δίνοντας απαντήσεις στους επικριτές του και εκείνη να εκμεταλλέυεται άριστα τα λάθη της άμυνας του Παναθηναϊκού, αλλά και του ίδιου του προπονητή του που δεν προσέγγισε το παιχνίδι σωστά ούτε στην αρχή, αλλά ούτε και κατά την διάρκεια του.
Η ΑΕΚ στο πρώτο μέρος έδωσε χώρο και κατοχή μπάλας στον Παναθηναϊκό, όμως έλεγχε απόλυτα το παιχνίδι και χτύπησε στην πρώτη της καλή στιγμή πηγαίνοντας μπροστά στο σκορ στο ημίχρονο και έχοντας απειληθεί ελάχιστα από τους φιλοξενούμενους.
Ο Νίκολιτς θριάμβευσε στο ντέρμπι γιατί εμπιστεύτηκε το πλάνο που δουλεύει από το καλοκαίρι απέναντι σε έναν Μπενίτεθ που πέρα από την πίεση δεν είχε εναλλακτικό πλάνο κάτι που φυσικά πλήρωσε στο δεύτερο ημίχρονο και ειδικά αφού πέρασαν στον αγωνιστικό χώρο, οι Κοϊτά και Ζοάο Μάριο.
Ο Μουκουντί που έσβησε τον Τεττέη και οι σούπερ Γκάτσι-Ρότα
Αν ένα ζευγάρωμα με ανησυχούσε πριν το παιχνίδι με βάση το πρόσφατο ιστορικό ανάμεσα τους, ήταν η μονομαχία Μουκουντί - Τεττέη. Ο Έλληνας επιθετικός είχε ταλαιπωρήσει πολύ τον Μουκουντί (που έφυγε τραυματίας στο ημίχρονο) αλλά και γενικά όλη την αμυντική λειτουργιά της Ένωσης στο παιχνίδι κόντρα στην πρώην ομάδα του και ήταν ένας παράγοντας που θα έκρινε σίγουρα και την έκβαση του χθεσινού παιχνιδιού. Ο Καμερουνέζος όμως φάνηκε διαβασμένος αυτήν την φορά, δεν έχασε ούτε μονομαχία από τον αντίπαλο του και μαζί με τον εξαιρετικό επίσης Ρέλβας περιόρισαν στο έπακρο τις προσπάθειες του νεαρού φορ.
Επίσης μεγάλο παιχνίδι έκαναν και οι Γκατσίνοβιτς και Ρότα που βοήθησαν πολύ, ώστε η ΑΕΚ να πάρει το τρίποντο. Αρχικά ο Σέρβος έδωσε πολλές μονομαχίες και πίεσε πολύ τρέχοντας πολλά χιλιόμετρα, με τον Έλληνα μπακ να κάνει ενέργεια υψηλού επιπέδου στο τέταρτο γκολ δίνοντας πάσα πάρε - βάλε στον Γιόβιτς ενώ ήταν συνεπέστατος και αμυντικά όπου χρειάστηκε. Επιπλέον πολύ καλή παρουσία είχαν και οι Πινέδα, Λιούμπισιτς και Μάριν οι οποίοι έδειξαν ανεβασμένοι σε σχέση με τα προηγούμενα ματς και υπηρέτησαν άριστα το τακτικό πλάνο του προπονητή όντας σχεδόν αλάνθαστοι.
Η διαχείριση της νίκης, οι αναγκαίες προσθήκες και η σφραγίδα
Για την Ένωση αυτό το παιχνίδι πρέπει να είναι οδηγός για το υπόλοιπο της χρονιάς. Να συνεχίσει αυτές τις εμφανίσεις που θα της επιτρέπουν να είναι μέσα στο πρωτάθλημα αλλά και θα της δίνουν ελπίδα για μακρινή πορεία στην Ευρώπη. Επίσης η διοίκηση απαγορεύεται να εφησυχαστεί από αυτή την εμφάνιση και να μην κάνει όσα χρειάζονται για να ενισχύσει την ομάδα με το χαφ που θέλει ο Νίκολιτς για να διεκδικήσει με καλύτερες προϋποθέσεις τους δυο στόχους που της έμειναν.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι η ΑΕΚ δεν είναι πλέον του... κλότσου και του μπάτσου όπως τον Μάη που μας πέρασε όντας με την ψυχολογία στα τάρταρα. Μπορεί να χάσει στόχους ή παιχνίδια αλλά θα σηκώνεται και θα επιστρέφει εκκωφαντικά όπως το έκανε και απέναντι στον Παναθηναϊκό. Όλα αυτά, όπως και τα περισσότερα, είναι αποτέλεσμα της δουλειάς, αλλά και της ταυτότητας που έχει περάσει ο Νίκολιτς στους ποδοσφαιριστές του, τα οποία θα ενισχύονται από παιχνίδι σε παιχνίδι και από χρονιά σε χρονιά...
Υ.Γ. Πολύ σημαντική για το επιθετικό πλάνο η επιστροφή του Ζίνι, ο οποίος πέρασε σαν αλλαγή και είναι έτοιμος να ανταποκριθεί στα θελήματα του προπονητή του δίπλα είτε στον Γιόβιτς είτε στον Βάργκα.
